Grána 27

Næstum því ári seinna...
vá hvað það hefur breytt miklu að vera orðin tveggja barna móðir, veit ekki alveg hvað málið er en einhvern veginn verður ábyrgðarpakkinn miklu stærri eitthvað og erfiðari. Núna er ég til dæmis í andnauð yfir þessari svínaflensu sem mér finnst alveg fáránlegt, hló að fuglaflensunni þegar hún gekk yfir. Er einhvern veginn alveg að detta ofan í hræðsluáróður fjölmiðlanna og hann er ekkert smá mikill. Held ekki endilega að heimurinn sé verri staður í dag en hann var fyrir 10 árum, áherslurnar eru bara einhvern veginn öðruvísi hjá mér og ég tek eftir öðrum hlutum en ég gerði. Bankakreppan í haust náði ekki til mín en það er eins og búið sé að veikja ónæmiskerfið fyrir slæmum fréttum, svo reyndar eru veikindi eitthvað sem ég á erfitt með að höndla. Peningar eru einhvern veginn auðveldari, alltaf hægt að gera eitthvað í því. Allur þessi neikvæði fréttaflutningur gerir það einhvern veginn erfiðara að lifa í núinu og njóta þess, alltaf einhverjar áhyggjur af því sem gæti orðið. Fáránlegt hvað allt sem svona gúrúar segja að slaka á og lifa í núinu og gera ekki kröfur á sjálfan sig um að vera fullkominn stangast algjörlega á við það sem er í sjónvarpinu og fjölmiðlum. Af hverju ætli fólk þrífist á svona allt öðru en því sem er talið æskilegt og gott fyrir okkur? Þó við tökum eitthvað hversdagslegra en lífsspeki t.d. bara mat.

posted by Auður @ 22:23

Ég man þá tíð þegar ég hugsaði í bloggfærslum, alveg sama hvað ég var að spá eða hverju ég lenti í þá var ég alltaf búin að setja það saman í huganum sem blogg. Núna þarf ég að neyða mig til að setja eitthvað inn á bloggið liggur við, ég hef samt trú á að þetta sé æfingaleysi í að tjá huga sinn. Aumingja Óskar minn er sá eini sem "fær" að heyra hvað er að gerast inn í hausnum á mér þessa dagana og það er svo sannarlega ekki alltaf skemmtilegt. Oftast einhverjar áhyggjur og jafnvel smá móðursýki óléttrar konu, það eru nefnilega engar ýkjur að móðurhlutverkið sé það erfiðasta sem tekist er á við. Allavega er ég mest allan daginn að hugsa um afkvæmin mín og hversu mikið ég eigi eftir að "skemma" þau með mismunandi hegðun minni. En í lok dags þá er ég sátt ef ég hef gert mitt besta og ef það tekst ekki þá er ég allavega með áætlun um hvernig sé betra að gera næst þegar sömu aðstæður koma upp.
Annars eiga brúðkaup huga minn allan þessa dagana, gæsanir og ræður og leikir og brúðkaupsafmæli. Allt að gerast einhvern veginn, við erum svo sannarlega á þeim aldri þar sem allir eru að gifta sig, spurning hvað það séu mörg ár í næsta tímabil þar sem allir fara að skilja, giska á svona 10 ár. Því auðvitað er mesta afrekið að vera gift eða búa saman, frekar en að takast að halda almennilega veislu, stundum virðist þetta ruglast dálítið saman finnst mér.

posted by Auður @ 22:21

Nýtt ár, nýjir tímar!
Ætla ekki að láta líða ár á milli blogga hjá mér, sérstaklega ekki eftir skemmtilegt grín sem gert var að bloggurum í áramótaskaupinu. Hrikalega fannst mér síðasta atriðið fyndið þar sem allir voru að syngja Ísland er landið. Þeir sem vinna á frystihúsunum og í álverunum eru ekkert Íslendingar og er nákvæmlega sama um Ísland og þess vegna alveg absúrd að þau væru að syngja þetta ægilega ættjarðarlag. Ég allavega skellihló og fannst kaldhæðnin fyndin, sat reyndar í fullri stofu af skyldfólki Óskars og var sú eina sem hló, sem gerði þetta eiginlega bara fyndnara.
Núna eru framundan nýjir og breyttir og góðir tímar hjá mér og mínum, við hjónin ætlum að þreyja þorra og góu, sem er átak til þess gert að stuðla gegn markaðshyggju í samfélaginu og vera umhverfisvænni og heilbrigðari. Höfum aðeins misst tökin á efnishyggjunni og vísavæðingunni, náði reyndar nýjum hæðum um helgina þegar við fórum í fjölskylduferð í borg óttans. Það grípur mig bara eitthvað æði þar sem mér finnst ekkert geta bjargað mér úr lífsins ólgu sjó nema neysla, hvort sem það er á mat eða vörum eða afþreyingu, bara ef það kostar peninga þá hjálpar það. Við erum að tala um að mig langaði í nýja mubblu í stofuna sem ég nákvæmlega ekkert með að gera, það er ótrúlegt hvað maður getur misst stjórnina ef maður gleymir sér.
Ég finn það hjá mér að ef ég passa mig ekki þá missi ég heyrnina, þannig að ég gleymi hvað það er sem skiptir mig máli og hvaða atriði það eru sem ég vil hugsa um og ganga út frá. Stundum er bara hávaðinn af daglega lífinu svo mikill og þessu amstri að láta allt ganga vel og líta vel út og halda öllum góðum og svona að ég bara hætti að heyra í sjálfri mér. Það var eitt það besta við að taka heilt ár í fæðingarorlof (fyrir utan náttúrulega dísina mína og tímann með henni) að ég fór að heyra miklu betur í sjálfri mér, hvað það er sem skiptir mig máli og hvernig manneskja ég vil vera. Við hjónin tókum fínar umræður um þessi mál á leiðinni til og frá Reykjavík, þannig að núna erum við mjög meðvituð og langar að taka smá átak í að vera dugleg í því sem okkur finnst skipta máli og þess vegna ætlum við að þreyja þorra og góu.
Gaman að vera komin aftur, langar að vera duglegri að blogga og tjá mig á blaði.

posted by Auður @ 19:26

Þakklæti!
Það er svo rosalega margt sem ég er þakklát fyrir, sit til dæmis núna við eldhúsborðið heima í Gránu gömlu og horfi á ástargullið mitt borða og er barmafull af þakklæti vegna hennar. Sjá þetta litla stýri sem er 3 mánuði frá því að verða tveggja ára og er löngu hætt að vera smábarn og orðin krakki. Yndislegur sjálfstæður krakki sem lætur mig heyra það ef henni finnst ástæða til en hlustar líka og tekur sönsum þegar ég legg áherslu á eitthvað. Hún er líka svo blíð og góð og má ekkert aumt sjá, kyssir og kjassar og knúsar. Bara í þessum litla skrokki er meira til að vera þakklát fyrir en ég get nokkru sinni þakkað. Svo ég tali nú ekki um allt annað í mínu lífi, Óskar minn og fjölskylduna mína og húsið mitt og vinnuna mína og vini mína og samfélagið mitt og landið mitt og þjóðina mína.
Svo er bara spurningin hverjum á maður að þakka þetta allt saman? Sjálfum sér? Guði almáttugri? Ríkisstjórninni? Örlögunum? Ég vil þakka guði fyrir mikið af þessu og líka sjálfri mér og þeim sem standa í kringum mig og svo er ég líka mjög örlagatrúar. En þetta er eins og allt annað í lífinu, best í hæfilega áfengum kokteil með slatta af sem flestu til að gera bragðið sem best og einstakast. Svo er ég náttúrulega þakklát þeim sem ennþá lesa þetta :)

posted by Auður @ 12:44

Núna sit ég á tollanámskeiði og rifja upp hvers vegna ég nenni ekki að vera í skóla lengur, af því að fólk er fífl og líka heimskt. Erum í borg óttans að spóka okkur og á ég er á námskeiði on the side, voða gott að taka svona langa helgi og heimsækja fólk og hafa dáltið gaman. Búið að labba laugarveginn og fara á götumarkað í kringlunni og slaka á í Laufrima og Laufbrekku þannig að það er bara allur pakkinn. Erum svo að síga norður á eftir í góða veðrinu.
Annars er allt bara gott að frétta lífið í nokkuð föstum öruggum skorðum þessa dagana, sem er mjög notalegt svona í skammdeginu. Litla dísin mín alveg yndisleg og að breytast hratt og örugglega í krakka með skoðanir og sjálfstæðan vilja, sem er nákvæmlega það sem ég óska mér. Það er helst að umheimurinn angri mig þessa dagana, hugsunarleysi og tilittsleysi og egóismi og skammsýni og peningagræðgi og fleira svona sem plagar mig. Höfum all potential til að lifa í sátt og samlyndi við hvort annað og náttúruna og það er ofar mínu skilningi að við skulum ekki nýta okkur það. Best að fara að fá sér kaffi og reyna að læra eitthvað nýtt ;)

posted by Auður @ 09:23

Var búin að setja inn þetta fína ármótablogg, með eftirsjá af árinu sem er að líða og tilhlökkun til ársins sem er að koma og allt saman, en það vistaðist aldrei.

posted by Auður @ 08:59

Jólin, jólin alls staðar,
Mér finnst skemmtilegasti parturinn af jólunum (eða undirbúningi þeirra) vera að hugsa um og velja jólagjafir, allavega flestar jólagjafirnar. Mér finnst svo gaman að velta því fyrir mér hvað fólki vanti eða langi í, eða að gera eitthvað sem ég er ánægð með og gefa á alla línuna eins og ég hef stundum gert. Núna í ár fá til dæmis flestir krakkarnir sömu gjöfina, eða sko hver sniðin fyrir hvert barn en samt sama hugmyndin. Eitt árið vafði ég fullt af krönsum og límdi myndir og málshætti á platta og hengdi á kransana og gaf vinum og vandamönnum. Svo finnst mér rosalega gaman að skrifa jólakortin og vitna í eitthvað sem ég hef gert með þeim sem ég er að skrifa til yfir árið. Gera þetta aðeins persónulegra en önnur kort og láta fólk vita að þegar ég skrifa kortin er ég virkilega að hugsa til þeirra og rifja upp hvaða góðu stundir maður hefur átt á árinu, eða fyrr. Maður er nefnilega að senda glettilega mörgum kort sem maður hittir kannski rétt svo einu sinni á ári, en það gerir kortin ekki síður mikilvæg fyrir manni. Finnst eiginlega ennþá mikilvægara að senda þeim sem ég hitti sjaldan kort en þeim sem ég hitti oft. Núna er maður virkilega kominn í jólagírinn, búinn að pakka öllum gjöfum inn og skrifa flest jólakortin, Sunna komin í heimsókn og allt að verða rólegt og skemmtilegt.

posted by Auður @ 21:10

Fyrir mér er aðdragandi jólanna alltaf erfiður tími, verð alveg rosalega "mellankolísk" og döpur. Fer að hugsa um alla sem eiga um sárt að binda og hafa átt erfitt ár, eða kannski mörg erfið ár, finnst ég ofboðslega heppin en samt um leið trúi ég því eiginlega ekki að þessi lukka mín sé komin til að vera. Núna er ég til dæmis rosalega hrædd um Minnu, og ekki bara að það komi eitthvað hræðilegt fyrir hana heldur líka að ég gleymi. Gleymi því hvernig hún er í dag og hvað hún sagði í morgun og hvernig hún knúsaði mig í gær og og og ... svo sakna ég líka þess sem var, hvað hún var ofboðslega lítil og brothætt. Var að skoða gamlar myndir og fattaði þá að ég var búin að gleyma því þegar þessi og hin myndin var tekin og nákvæmlega það sama á ég eftir að hugsa þegar ég skoða myndir ársins í ár á næsta ári. Þetta finnst mér rosalega sorglegt, eins og ég sagði þegar hún var bara nýfædd og við ennþá á fæðingadeildinni: mig langar að halda á henni með kinnina hennar við mína kinn, alltaf. En eins og ljósmóðirin benti á þá verður það erfitt þegar hún er að fermast til dæmis.
Ég veit ekki af hverju þessar tilfinningar verða svona sterkar fyrir jólin, flestir sem ég þekki gleðjast aðallega. En það eru náttúrulega líka áramót og kannski spila þau stærri rullu í þessu en ég geri mér grein fyrir, þannig að ég er að fara yfir hlutina hvernig þeir voru og hafa verið og eins að velta því fyrir sér hvernig þeir muni verða í framtíðinni. En það er svo ótrúlegt að mörg undanfarin ár hafa verið þau bestu í lífi mínu og einhvern vegin býst ég aldrei við að það næsta geti orðið betra, en samt verður það það trekk í trekk. Ætli mér sé ekki bara svona eðlislæg svartsýni eða biturð hvað þetta varðar? Eða að mér finnist ég hafa himinn höndum tekið nú þegar? Gæti líka verið það.

posted by Auður @ 22:48